URO-GEN MAX 41 - SKLEP EUROIMMUNDNA.PL
No picture Powiększ do pełnego rozmiaru

URO-GEN MAX 41

Genotypowanie 30 typów HPV, HSV-1, HSV-2, H. ducreyi, T. pallidum, T. vaginalis, Ch. trachomatis, U. urealyticum, U. parvum, N. gonorrhoeae, M. genitalium, M. hominis

Więcej szczegółów

500,00 zł

  • Czas wykonania badania od momentu otrzymania próbki: 12 dni roboczych
  • Materiał:
    kobiety: wymaz z szyjki macicy, pochwy lub ujścia cewki moczowej
    mężczyźni: wymaz z ujścia cewki moczowej lub rowka zażołędnego

Wykonaj to badanie genetyczne, jeśli:

Kobieta/Mężczyzna

  • cierpisz z powodu częstych nawracających infekcji dróg moczowo-płciowych, niereagujących na leczenie
  • często zmieniasz partnerów seksualnych
  • zaobserwowałaś/eś w okolicy narządów płciowych nietypowe zmiany skórne
  • jesteś w ciąży i podejrzewasz infekcję dróg moczowo-płciowych
  • nie stosujesz prezerwatyw

 

Kobieta
Wykonaj badanie genetyczne w kierunku zakażenia HPV, jeśli:

  • jesteś kobietą powyżej 30. roku życia
  • w Twoim badaniu cytologicznym wykryto niepokojące zmiany
  • często zmieniasz partnerów seksualnych
  • cierpisz na przewlekłe bakteryjne lub wirusowe zakażenia pochwy
  • w Twojej rodzinie występuje rak szyjki macicy lub inne nowotwory
  • zaobserwowałaś w okolicy narządów płciowych nietypowe zmiany skórne
  • chcesz wykryć chorobę nowotworową na wczesnym etapie możliwym do wyleczenia

URO-GEN MAX 41 to test multipleks PCR, który umożliwia w jednym badaniu:

1. Wykrywanie i różnicowanie do 30 typów wirusa brodawczaka ludzkiego (ang. Human Papilloma Virus, HPV). Najczęściej infekcja wirusem dotyczy narządów płciowych i dróg moczowych, co u kobiet może prowadzić do raka szyjki macicy. Wynik informuje o obecności (lub braku) każdego z 30 typów HPV:

  • HPV wysokiego ryzyka: 16, 18, 26, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 53, 56, 58, 59, 66, 68, 73, 82
  • HPV niskiego ryzyka: 6, 11, 40, 42, 43, 44, 54, 61, 70, 72, 81, 89


2. Wykrywanie obecności wirusów HSV-1, HSV-2 i bakterii H. ducreyi, T. pallidum, T. vaginalis, Ch. trachomatis, U. urealyticum, U. parvum, N. gonorrhoeae, M. genitalium, M. hominis odpowiedzialnych za infekcje dróg moczowych i narządów płciowych.

Wykrywanie i różnicowanie HPV


Choroby weneryczne



WYKRYWANIE I RÓŻNICOWANIE HPV

Wg Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) HPV jest najczęstszym wirusem przenoszonym drogą płciową. Atakuje zarówno kobiety, jak i mężczyzn. Szacuje się, że miało z nim kontakt aż 75% osób aktywnych seksualnie. HPV występuje w kilkuset wariantach, z czego około 30 jest odpowiedzialnych za zmiany chorobowe. HPV może powodować m.in. brodawki, kłykciny i kurzajki, jak również nowotwór górnych dróg oddechowych oraz płuc. Najczęściej jednak infekcja dotyczy narządów płciowych i dróg moczowych, co u kobiet może prowadzić do raka szyjki macicy.

Test genetyczny pozwala wykryć DNA wirusa HPV oraz określić jego typ (wysokiego bądź niskiego ryzyka). Dalsze badania diagnostyczne pozwalają na wykluczenie lub wykrycie zmian przednowotworowych, gdy są całkowicie uleczalne.

HPV wysokiego ryzyka (HPV HR)

To typy onkogenne: 16, 18, 26, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 53, 56, 58, 59, 66, 68, 73, 82. Szczególnie niebezpieczne dla zdrowia są typy 16 i 18. Zakażenie nimi znacznie podnosi ryzyko wystąpienia zmian prowadzących do rozwoju nowotworów.

HPV niskiego ryzyka

To typy: 6, 11, 40, 42, 43, 44, 54, 61, 70, 72, 81, 89. Związane są ze zmianami skóry i błon śluzowych.


Jak można się zarazić hpv?

Większość pacjentów nie wie o zakażeniu i przenosi HPV na swoich partnerów. Wirus przekazywany jest podczas stosunku seksualnego, a czasami nawet przez intymny kontakt skóry narządów płciowych partnerów, dlatego prezerwatywa nie chroni całkowicie przed zakażeniem wirusem HPV. Raz przebyta infekcja nie uodparnia na całe życie.


Objawy i typy zakażenia hpv

Zmiany chorobowe obejmują skórę oraz błony śluzowe narządów płciowych. Jednakże infekcja HPV zazwyczaj przebiega bezobjawowo. Brak specyficznych symptomów powoduje, że nosiciele wirusa nie są świadomi zakażenia. Ze względu na stopień zagrożenia dla zdrowia i życia wyróżnia się typy HPV wysokiego i niskiego ryzyka rozwoju nowotworu.


Rak szyjki macicy

Zakażenie HPV wysokiego ryzyka jest głównym czynnikiem sprawczym rozwoju raka szyjki macicy. Za najbardziej niebezpieczne uznaje się zakażenie HPV 16 i 18, trwające przynajmniej 2 lata. Co roku w Polsce odnotowuje się ok. 3500 nowych przypadków zachorowania na raka szyjki macicy. Każdego dnia 5 kobiet umiera na ten nowotwór. Śmiertelność ta jest o 70% wyższa w porównaniu do średniej dla krajów Unii Europejskiej.

Liczbę zgonów można zmniejszyć poprzez rozwój programów profilaktycznych, badania przesiewowe oraz wzrost świadomości społecznej. DNA wirusa HPV jest obecne w 99,7% przypadków raka szyjki macicy.


Czynniki ryzyka rozwoju raka szyjki macicy

  • przewlekłe zakażenie onkogennymi typami wirusa HPV
  • obniżona odporność
  • wieloletnie stosowanie antykoncepcji hormonalnej
  • wczesne rozpoczęcie współżycia płciowego
  • duża liczba partnerów płciowych
  • liczne porody
  • palenie papierosów



Profilaktyka raka szyjki macicy

W roku 2013 eksperci Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego i Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych opublikowali wytyczne dotyczące badania DNA HPV wysokiego ryzyka w profilaktyce raka szyjki macicy. Najważniejsze wnioski wynikające z tej publikacji są następujące:

  • u kobiet po 30. roku życia zalecana jest cytologia oraz badanie genetyczne HPV co 5 lat
  • czułość badania genetycznego HPV przy wykrywaniu stanów przedrakowych jest wyższa niż cytologii, szczególnie dotyczy to raka gruczołowego szyjki macicy
  • badanie genetyczne HPV wykrywa patologię już na etapie zmian molekularnych
  • testy genetyczne powinny wykrywać jak najwięcej typów, w tym identyfikować typy 16 i 18
  • wyniki badania DNA HPV HR mają znaczenie prognostyczne i pozwalają na precyzyjne decyzje dotyczące postępowania (np. wykonania kolposkopii)
  • testy DNA HPV HR powinny być bezwzględnie zastosowane u kobiet z niejasnym wynikiem cytologii
  • badanie genetyczne z uwagi na system kontroli redukuje liczbę błędów technicznych



CHOROBY WENERYCZNE

Infekcje przenoszone drogą płciową (STI, z ang. Sexually Transmitted Infections) mogą prowadzić do rozwoju chorób wenerycznych. Najczęściej spotykane choroby weneryczne to chlamydioza, mykoplazmoza, rzeżączka i rzęsistkowica. Dość często występują także zakażenie Ureaplasma, opryszczka genitaliów czy kiła.

Nieleczone choroby weneryczne skutkują poważnymi powikłaniami – są to m.in.: stany zapalne w obrębie miednicy mniejszej, zapalenia cewki moczowej, przedwczesny poród, wady rozwojowe u nienarodzonego dziecka (niska masa urodzeniowa, zaburzenia neurologiczne, ślepota) oraz niepłodność.

Schorzenia z kategorii STI ze względu na sposób zakażenia, czynniki ryzyka i objawy są często z sobą mylone. Sposób leczenia różni się w przypadku niektórych z nich, dlatego istotna jest identyfikacja czynnika zakaźnego. Najwygodniejszą i najbardziej ekonomiczną opcją badań laboratoryjnych jest oznaczenie w jednym pakiecie możliwie największej liczby patogenów typu STI.


Opryszczka (zakażenia HSV)

Opryszczka pospolita jest chorobą skóry i błon śluzowych wywoływaną przez wirusa opryszczki (Herpes simplex, w skrócie: HSV). Jej charakterystycznym objawem są pęcherzykowe zmiany.

Opryszczka wargowa jest najbardziej rozpowszechniona. Wywołujący ją wirus HSV-1 zagnieżdża się w komórkach nerwowych i pozostaje w organizmie na zawsze w formie utajonej. Do jego aktywacji dochodzi w momentach osłabienia odporności takich, jak choroba zakaźna, silny stres czy miesiączka. Pierwsze zakażenie HSV w trakcie ciąży może być niebezpieczne dla płodu i jest wskazaniem do rozpoczęcia terapii przeciwwirusowej.

Opryszczka genitalna wywoływana przez HSV-2 jest niekiedy wskazaniem do cesarskiego cięcia, gdyż podczas porodu naturalnego łatwo może dojść do zarażenia dziecka wywołującym ją wirusem (30–60% przypadków). Okołoporodowe zakażenie wirusem HSV-2 może prowadzić do utraty wzroku, rozległych zmian skórnych, niebezpiecznego zapalenia opon mózgowych, czasem nawet do śmierci.


Kiła

Kiłę (inaczej: syfilis) powoduje bakteria: krętek blady (Treponema pallidum). Do zarażenia dochodzi podczas zbliżenia intymnego z osobą zakażoną. Możliwe jest zakażenie przezłożyskowe płodu w przypadku kobiety w ciąży. Bakterie dość szybko rozsiewają się po organizmie wraz z krwią, prowadząc do choroby ogólnoustrojowej zajmującej wiele narządów i układów. Nieleczona kiła prowadzi do uszkodzenia systemu nerwowego, utraty wzroku, zaburzeń psychicznych, uszkodzenia układu krążenia, kości czy stawów.


Rzęsistkowica

Rzęsistkowica to choroba pasożytnicza okolic urogenitalnych wywoływana przez pierwotniaka o nazwie: rzęsistek pochwowy (Trichomonas vaginalis). Do zarażenia dochodzi w wyniku kontaktów intymnych z chorym partnerem, a także przez wspólne stosowanie przedmiotów higieny osobistej. Częściej chorują kobiety niż mężczyźni. Rzęsistek lokalizuje się w pochwie, cewce moczowej, a u mężczyzn także w gruczole krokowym. Choroba może przebiegać z nielicznymi objawami bądź z takimi dolegliwościami, jak: pieczenie i ból w cewce moczowej, pieniste, żółtozielonkawe upławy, częstomocz, bolesność przy oddawaniu moczu.


Chlamydioza

Chlamydia trachomatis jest zakażeniem przenoszonym drogą płciową powodującym nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, ziarnicę weneryczną, jaglicę, wtrętowe zapalenie spojówek, noworodkowe zapalenie płuc oraz zespół Reitera.

Czynniki ryzyka zakażenia Chlamydia trachomatis to:

  • wiek powyżej 25. roku życia
  • nowy partner seksualny, częste zmiany partnerów
  • niestosowanie prezerwatyw
  • stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych

 

OBJAWY ZAKAŻENIA CHLAMYDIA TRACHOMATIS

 

KOBIETY

 

MĘŻCZYŹNI

 

  • 80% przypadków ma przebieg bezobjawowy
  • krwawienie po stosunku płciowym lub międzymiesiączkowe
  • ból w podbrzuszu
  • ropna wydzielina z pochwy
  • śluzowo-ropne zapalenie szyjki macicy

 

  • 50% przypadków ma przebieg bezobjawowy
  • wyciek z cewki moczowej
  • bolesne oddawanie moczu
  • ból jąder

 

 

Powikłania zakażenia Chlamydia trachomatis to:

  • stan zapalny narządów miednicy mniejszej
  • zapalenie okołowątrobowe
  • uszkodzenie jajowodów (niepłodność, ciąża pozamaciczna)
  • przewlekły ból miednicy (zrosty)
  • przeniesienie zakażenia na noworodka (zapalenie spojówek, zapalenie płuc)
  • zapalenie jąder i najądrzy
  • zapalenie spojówek u dorosłych
  • nabyte drogą płciową reaktywne zapalenie stawów (zespół Reitera)


Zakażenie ureaplasma

Obok zakażenia wirusami HPV, bakterią Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae, infekcja Ureaplasma urealyticum należy do najczęstszych przyczyn stanów zapalnych układu moczowo-płciowego.

Zakażenie Ureaplasma urealyticum często przebiega w sposób bezobjawowy. W przypadku nasilenia się choroby pojawiają się następujące symptomy:

  • problemy związane z oddawaniem moczu
  • ból i pieczenie w okolicy cewki moczowej
  • częste oddawanie moczu w ciągu dnia i nocy
  • silne uczucie parcia na pęcherz


Nieleczone zakażenie Ureaplasma urealyticum jest bardzo niebezpieczne. Wysoce prawdopodobne powikłania u mężczyzn to zapalenie gruczołu krokowego, mniejsza liczba i ruchliwość plemników. Natomiast u kobiet dochodzi do zapalenia jajników, jajowodów oraz szyjki macicy, zwiększenia ryzyka poronienia oraz zakażenia noworodka w trakcie porodu.

Istnieje również związek między infekcją Ureaplasma urealyticum oraz kobiecą i męską niepłodnością, przedwczesnymi porodami, opóźnieniem rozwoju płodu oraz małą masą dziecka w okresie noworodkowym.


Ureaplasma parvum

Ureaplasma parvum może powodować zapalenie cewki moczowej, ropne zapalenie stawów, powikłania ciąży, zapalenia błon płodowych, zakażenia ran chirurgicznych, u noworodków zapalenie opon mózgowych, choroby zapalne miednicy, odmiedniczkowe zapalenie nerek i choroby noworodków. Ureaplasma parvum może powodować niepowodzenia ciążowe, głównie wskutek zakażeń przezłożyskowych lub worka owodniowego.


RZEŻĄCZKA (zakażenia Neisseria gonorrhoeae)

Rzeżączka jest chorobą weneryczną wywoływaną przez bakterię: dwoinkę rzeżączki (inaczej: Neisseria gonorrhoeae). Jest to jedna z najczęstszych chorób przenoszonych poprzez kontakty seksualne.

 

OBJAWY ZAKAŻENIA NEISSERIA GONORRHOEAE

 

KOBIETY

 

MĘŻCZYŹNI

 

  • 50% przypadków ma przebieg bezobjawowy
  • pierwsze objawy między 7. a 14. dniem od zakażenia
  • upławy, ból w podbrzuszu
  • częste oddawanie moczu
  • podrażnienie i zaczerwienienie
  • krwawienie po stosunku płciowym lub międzymiesiączkowe
  • nieregularne menstruacje
  • nawet 100% przypadków ma przebieg bezobjawowy
  • pierwsze objawy między 5. a 7. dniem od zakażenia
  • gęsta, ropna wydzielina z penisa
  • zaczerwienienie penisa
  • bolesne oddawanie moczu

 

Oprócz ostrego zapalenia cewki moczowej, bakteria Neisseria gonorrhoeae może prowadzić do zapalenia szyjki macicy, gruczołu krokowego, jajników czy jąder. Podczas porodu może dojść do zakażenia od chorej matki, co prowadzić może do gonokokowego zapalenia spojówek (ryzyko utraty wzroku), sepsy czy zapalenia stawów. Nieleczona rzeżączka może powodować bezpłodność.


Mykoplazmoza

Mykoplazmoza to choroba przenoszona drogą płciową wywoływana przez bakterie Mycoplasma genitalium lub/i Mycoplasma hominis. Często przebiega bezobjawowo. Większość zakażonych bakterią osób nie zdaje sobie nawet sprawy z infekcji. Jedyną szansą na wykrycie schorzenia jest przeprowadzenie badania w kierunku chorób układu moczowo-płciowego. Symptomy pojawiające się przy zaostrzeniu zakażenia Mycoplasma to zapalenie cewki moczowej u mężczyzn, u kobiet – świąd i ból pochwy podczas stosunków oraz ból w trakcie oddawania moczu.

Mykoplazmoza rozwijająca się bezobjawowo może doprowadzić do groźnych i długotrwałych powikłań zdrowotnych. U mężczyzn z nieleczoną infekcją Mycoplasma może z czasem dojść do zapalenia najądrza oraz gruczołu krokowego, a u kobiet zakażenie może skutkować zapaleniem szyjki macicy, ciążą pozamaciczną, zapaleniem cewki moczowej i narządów miednicy. U obu płci istnieje ryzyko niepłodności oraz długotrwałych bólów narządów płciowych.


Wrzód miękki (zakażenia Haemophilus ducreyi)

Wrzód miękki (inaczej: wrzód weneryczny) to choroba przenoszona drogą płciową wywoływana przez bakterię Haemophilus ducreyi. Po 3–7 dniach od zakażenia w okolicy narządów płciowych pojawia się krosta przekształcająca się w ropne owrzodzenie, wokół którego rozwijają się kolejne wrzody. Haemophilus ducreyi występuje przede wszystkim w gorącej strefie klimatycznej Afryki, Azji Południowo-Wschodniej i Ameryki Środkowej. W tych krajach częstość zachorowania na wrzód miękki jest czasem wyższa od zachorowania na kiłę. W Polsce choroba rozpoznawana jest sporadycznie, głównie wśród osób powracających z tropików.